Dyplom szansą na sukces, czyli Certyfikacja Kierowników Projektów według IPMA

Jerzy Szych

Wszyscy zgodni są co do tego, że zarządzaniem projektami
zajmować się powinni dodrze przygotowani merytorycznie specjaliści. Toteż
coraz częściej pracodawcy wymagają potwierdzenia takich umiejętności przez
niezależnych specjalistów, czyli uzyskania certyfikatu. Jednym z najważniejszych
światowych dyplomów w zakresie kierowania projektami jest certyfikat IPMA.

Certyfikaty zarządzania projektami
w Polsce

Po latach praktycznego niebytu, Zarządzanie Projektami
nabiera znaczenia również w Polsce. Uruchamiane projekty stają się nie tylko
coraz droższe, lecz również bardziej złożone, kompleksowe i długotrwałe.
Prowadzenie przedsięwzięć o budżetach sięgających milionów złotych
wymaga specjalistów o wysokim i potwierdzonym poziomie zawodowym. Odróżnianie
fachowców wysokiej klasy od nieprofesjonalistów ułatwiają dyplomy nadawane
przez uznane organizacje zawodowe. Jest jednak oczywiste,
że posiadanie dyplomu nie gwarantuje jeszcze sukcesu projektu.

Wśród najbardziej cenionych na świecie i w Europie
organizacji przyznających dyplomy z zakresu zarządzania projektami trzeba
wymienić: amerykański Project Management Institute (PMI), międzynarodowe
stowarzyszenie organizacji krajowych International Project Management
Association (IPMA) oraz brytyjskie towarzystwo APM (certyfikaty IPMA oraz
metodyki Prince).

W Polsce działają organizacje związane z dwoma najpoważniejszymi
ugrupowaniami światowymi: tzw. warszawski chapter PMI oraz Stowarzyszenie
Project Management Polska (SPMP) – członek IPMA; można też starać się
o certyfikat Prince. Każda z tych organizacji uruchomiła już procesy
certyfikacji w zakresie zarządzania projektami, uznawane odpowiednio przez PMI
i IPMA

W niniejszym artykule przedstawiono certyfikację według
IPMA realizowaną przez krajowe stowarzyszenie SPMP (www.spmp.org.pl).

International Project Management Association (IPMA) zrzesza
22.000 członków z 30 krajów Europy, Azji i Afryki. Organizacja ta od kilku
lat prowadzi system certyfikacji oparty na ujednoliconych zasadach i realizowany
przez krajowe organizacje akredytowane przez IPMA (w Polsce jest to biuro
PM-Cert przy SPMP). Mimo istniejących zaaprobowanych różnic między poszczególnymi
krajami, procesy certyfikacyjne są wszędzie bardzo podobne, zaś przyznane
dyplomy są międzynarodowo uznawane i cenione.

Poziomy certyfikatów IPMA

Przyjęty przez IPMA model certyfikacji o nazwie 4-L-C zakłada
istnienie czterech poziomów certyfikatów, odpowiadających kolejnym
„poziomom wtajemniczenia” zawodowego: D (poziom najniższy), C, B i
A (najwyższy). Uzupełnieniem jest poziom B* (tzw. B Star), który odpowiada
poziomowi B, zaś posiadacz tego certyfikatu nosi tytuł International Certified
Project Manager. Założenia i ramy organizacyjne całego procesu certyfikacji
opisane są
w IPMA International Competence Baseline (ICB) i krajowych odpowiednikach
(polskie Wytyczne Kompetencji IPMA). Ustalone zostały w 1999 r. jako
ujednolicenie wersji trzech głównych stowarzyszeń zawodowych: z Francji,
Niemiec i Wielkiej Brytanii (patrz tabela 1).

Tabela 1. Poziomy certyfikatów IPMA:

Poziom Tytuł Wymagane umiejętności

Ważność certyfikatu

D Praktyk zarządzania projektami wiedza zawodowa bez ograniczeń
C Profesjonalista Zarządzania Projektami wiedza plus
doświadczenie plus
podejście osobiste
ograniczony czas
B i B* Certyfikowany Menedżer Projektu wiedza plus podejście
osobiste
doświadczenie plus
podejście osobiste
3-5 lat
A Licencjonowany Dyrektor Projektu wiedza plus doświadczenie
plus podejście osobiste
3-5 lat

Wytyczne Kompetencji IPMA określają dostępność i
znaczenie certyfikatów dla
odpowiednich poziomów (patrz tabela 2).

Tabela 2. Wytyczne Kompetencji IPMA określające dostępność i
znaczenie certyfikatów dla odpowiednich poziomów

Poziom certyfikatu Wymagania do podjęcia starań o certyfikat Uprawnienia certyfikowanego
D
Praktyk Zarządzania Projektami
studia,
odpowiednia wiedza o zarządzaniu
projektami, umiejętność korzystania z niej
może pracować jako członek zespołu zarządzania projektem w dowolnym
obszarze projektu
C
Profesjonalista
Zarządzania
Projektami
studia oraz wiedza plus
doświadczenie 3 lata jako kierownik odpowiedzialny za niezłożone projekty lub
jako kierownik małego zespołu
może samodzielnie zarządzać niezłożonymi projektami lub być członkiem
zarządu projektu złożonego
B i B*
Certyfikowany
Menedżer Projektu
studia oraz wiedza plus
doświadczenie 5 lat w zarządzaniu projektami, w tym 3 lata jako członek
kierownictwa złożonych projektów
może samodzielnie zarządzać złożonymi projektami (wiele powiązanych
podsystemów, kilka firm/jednostek, kilka etapów o znaczącym czasie)
lub zarządzać dużym zespołem
A
Licencjonowany
Dyrektor Projektu
wiedza plus
wszechstronne doświadczenie 5 lat w zarządzaniu wszelkimi projektami w firmie
lub projektami w ramach programu, w tym 3 lata jako kierownik koordynujący
projekty
i zarządzający portfelem projektów
może koordynować i zarządzać wszelkimi projektami w firmie i w ramach
programu, proponuje portfele zarządowi firmy, odpowiada za kierowników projektów
i szkoli ich, odpowiada
za wdrażanie zarządzania projektami, podręczniki, standardy, stosowanie metod
i narzędzi

Naturalną drogą rozwoju zawodowego jest uzyskiwanie
certyfikatów kolejnych poziomów, poczynając od poziomu właściwego dla
danego kandydata w momencie podjęcia pierwszych starań (zwykle: D lub C,
niekiedy B). Asesorzy mogą również zaproponować kandydatowi zmianę
wnioskowanego przez niego poziomu (w górę lub w dół) na podstawie dokumentów
wstępnych lub po uzyskaniu jednego z certyfikatów (np. z C na B).

Szczególnego wyjaśnienia wymaga pojęcie projektu złożonego.
Nie istnieją jednoznaczne kryteria definiujące to pojęcie. Zwykle jednak przy
ocenie złożoności projektu uwzględnia się takie wyznaczniki, jak:

  • Stopień skomplikowania struktury zespołu
    projektowego (np. podwykonawcy, wiele służb jednej firmy, liczne dedykowane
    zespoły zadaniowe),
  • Wielość powiązanych rozwiązań, podsystemów
    itp., zróżnicowana struktura produktów (np. informatyczne, organizacyjne,
    prawne itp.),
  • Długość czasu realizacji projektu, z podziałem
    na wiele dłuższych etapów, z wieloma odbiorami produktów, złożony cykl życia
    projektu (np. powroty do poprzednich etapów).

Kryteria te należy wyraźnie odróżniać od innych, które
typowo powodują zaliczanie projektu do „dużych”: wydłużenie
czasu realizacji poprzez wielokrotne powtarzanie tych samych czynności (np. w
kolejnych oddziałach) czy długi okres wykonania jednego etapu (np.
wprowadzanie i weryfikacja masowych danych), liczna grupa ludzi zaangażowanych
w projekt (np. masowe szkolenia użytkowników), wreszcie wysoki budżet
projektu (często spowodowany kosztownymi zakupami wyposażenia). Wymienione tu
czynniki powodują oczywiście, iż projekt może być długi, kosztowny czy niełatwy,
jednak niekoniecznie przez to złożony.

Proces certyfikacji IPMA

Organizacją procesu certyfikacji IPMA zajmuje się powołana
przez krajowe stowarzyszenie organizacja (w Polsce: biuro przy SPMP), zaś sam
proces realizują asesorzy zatwierdzeni przez IPMA (w Polsce: 5 osób), działający
w zespołach przynajmniej dwuosobowych. Pierwsze sesje certyfikacyjne w Polsce
były nadzorowane przez przedstawiciela IPMA pana Klausa Pannenbaeckera. Cały
proces certyfikacji opracowany został w Polsce i prowadzony jest w języku
polskim (dokumenty, egzamin, warsztaty i wywiady), z wyjątkiem certyfikacji na
poziom B Star (jest prowadzona w języku angielskim).

Tabela 3 przedstawia procesy uzyskiwania certyfikatów,
które są różne dla poszczególnych poziomów.

Tabela 3. Procesy uzyskiwania certyfikatów są różne
dla poszczególnych poziomów i obejmują:

Poziom certyfikatu Etapy procesu
D
Praktyk Zarządzania Projektami
  • egzamin pisemny (ok. 100 pytań i zadań)
C
Profesjonalista Zarządzania
Projektami
  • dokumenty wstępne
  • egzamin
  • sesja warsztatowa
  • wywiad kwalifikacyjny
B i B*
Certyfikowany Menedżer Projektu
  • dokumenty wstępne
  • raport z projektu
  • sesja warsztatowa (opcjonalnie)
  • wywiad kwalifikacyjny
A
Licencjonowany Dyrektor Projektu
  • dokumenty wstępne
  • raport z projektu
  • sesja warsztatowa (opcjonalnie)
  • wywiad kwalifikacyjny

Zestaw dokumentów wstępnych do ubiegania się o
certyfikaty poziomów C, B i A obejmuje:

  • wniosek – formalna prośba o podjęcie
    procedury skierowanej do organizacji certyfikującej,
  • CV – sensownie (zwięźle lecz
    wymownie) rozwinięty życiorys zawodowy,
  • arkusz samooceny wiedzy i doświadczenia
    – autoocena kandydata (umiejętności i doświadczenie praktyczne) w
    zakresie kilkudziesięciu obszarów zarządzania projektami (np. przywództwa,
    kontroli czasu i kosztów, rozwiązywania problemów, ustalania i kontroli celów
    projektu, kryteriów powodzenia i porażki, standardów i narzędzi, cyklu życia
    projektu). Podstawą do wypełnianie arkusza jest taksonomia opisana w
    Wytycznych ICB,
  • referencje z projektów – wskazanie osób
    mogących poświadczyć udział kandydata w odpowiednich projektach, ewentualnie
    listy referencyjne,
  • wykaz projektów – lista i krótka
    charakterystyka projektów (ze wskazaniem własnej roli), w których kandydat
    brał udział.

Nadesłany zestaw dokumentów jest analizowany przez asesorów
lub przedstawicieli biura certyfikacyjnego, zaś kandydat otrzymuje
powiadomienie o wyniku (akceptacja wstępna, odrzucenie lub propozycja zmiany
poziomu). Dalsze kroki zależą od poziomu certyfikatu, o który ubiega się
kandydat:

  • Kandydaci na poziom C – dokonanie wpłaty za
    certyfikację, odbycie sesji certyfikacyjnej (egzamin, warsztat, wywiad).
    Asesorzy mogą też weryfikować referencje kandydata.
  • Kandydaci na poziom B – wyznaczenie dwóch asesorów
    (zwykle fachowcy z dziedziny kandydata, np. budownictwa czy IT), uzgodnienie
    projektu i tematu, przedstawienie raportu z projektu (30-40 stron), uzgadnianie
    raportu z asesorami, przyjęcie ostatecznej wersji raportu, wywiad
    certyfikacyjny. Możliwe jest też zaproszenie do udziału w sesji warsztatowej.
  • Kandydaci na poziom A – wyznaczenie dwóch asesorów
    (zwykle fachowcy z dziedziny kandydata, np. budownictwa czy IT), uzgodnienie
    projektu i tematu, przedstawienie raportu z pracy w projektach (kilkadziesiąt
    stron), uzgadnianie raportu z asesorami, przyjęcie ostatecznej wersji raportu,
    wywiad certyfikacyjny.

Egzamin pisemny – poziom D i C

Egzaminy pisemne odbywają się przy certyfikacji na
poziomach D i C:

  • dla poziomu D – test około 100 pytań obejmujących
    pełny zestaw wiedzy o zarządzaniu projektami (według ICB),
  • dla poziomu C – test kilkudziesięciu pytań z
    wybranych obszarów zarządzania projektami, opartych na przykładowych
    projektach i sytuacjach projektowych.

Kandydat, który zaliczył test na poziom D, otrzymuje
certyfikat Praktyka Zarządzania Projektami i zachętę do ubiegania się o
certyfikat wyższego poziomu po spełnieniu odpowiednich warunków (nabycie
praktyki w projektach).

Sesja warsztatowa – poziom C i B

Kandydat na poziom C po zaliczeniu egzaminu pisemnego, następnego
dnia uczestniczy w sesji warsztatowej. Polega ona na podzieleniu kandydatów na
zespoły projektowe, uzgodnieniu przykładowego projektu i realizacji
przydzielonych zadań w zespole. Zadania określają specyficzne prace do
wykonania dla danego projektu, np. opracowanie WBS, budżetu, raportów
okresowych, organizacji zespołu projektowego itp. Warsztat realizowany jest
przez cały dzień, w kilku sesjach obejmujących wykonanie określonych zadań
i zaprezentowanie ich wyników wszystkim uczestnikom warsztatu i asesorom. Do
zadań kandydatów należy samoorganizacja zespołu, ze zmianami ról w
kolejnych sesjach. Praca zespołów jest obserwowana przez asesorów (w zasadzie
jest to obserwacja bierna), zaś prezentacje międzysesyjne są dyskutowane
przez grupę i asesorów (pytania uzupełniające). Po zakończeniu warsztatu
asesorzy wymieniają uwagi o kandydatach (zapisywane w arkuszach obserwacji) i
uzgadniają oceny poszczególnych osób (według ustalonego schematu oceniania).

Wywiad certyfikacyjny – poziom C

Po odbyciu sesji warsztatowych, każdy kandydat odbywa
indywidualną rozmowę z asesorami (30-40 minut). Jej celem jest uzyskanie
kolejnych informacji o kandydacie. Tym razem asesorzy koncentrują się głównie
na praktycznym doświadczeniu projektowym kandydata, opisanym
w dokumentach wstępnych i/lub wykazanym podczas sesji warsztatowej.

Pytania w rozmowie zmierzają przede wszystkim do ustalenia
osobistej roli kandydata w projektach, jego zakresu odpowiedzialności i
stworzonych rezultatów. Często padają pytania o sposób zachowania w określonych
sytuacjach, np. rozwiązanie specyficznych problemów, uzasadnienie wyrażanych
opinii itp. Szczególnym obiektem zainteresowania asesorów jest też arkusz
samooceny złożony w dokumentach wstępnych. Pytania dotyczą więc
uzasadnienia wysokich lub niskich ocen w poszczególnych obszarach, jeżeli
niekoniecznie poparte są one wykazywanym doświadczeniem kandydata (in plus lub
in minus). Jeszcze inne tematy rozmowy mogą wynikać
z przebiegu sesji warsztatowej, np. dla uzasadnienia przyjętych ról w zespole,
opinii o współpracy w grupie itp.

Po zakończeniu rozmowy asesorzy uzgadniają opinię końcową
i przekazują ją kandydatowi – jako gratulacje lub wyrazy ubolewania z
powodu odmowy przyznania certyfikatu.

Osoba certyfikowana otrzymuje dyplom potwierdzający wynik
procesu certyfikacji, zaś lista osób pomyślnie przechodzących procedurę
publikowana jest w materiałach
i na stronach WWW SPMP i IPMA (można zakupić odpowiedni IPMA Yearbook).

Raport z projektu – poziom B i A

Certyfikacja na poziomy najwyższe B i A zakłada
przedstawienie raportu z projektu realizowanego przez kandydata w ostatnich
kilku latach, uzgodnionego z wyznaczonymi asesorami. Jest to dokument
kilkudziesięciostronicowy, przygotowany przez kandydata na podstawie własnych
materiałów, zawierający ogólną charakterystykę projektu
i jego przebiegu, prezentację osobistej roli kandydata i uzyskanych wyników,
ustosunkowanie się do niektórych zagadnień wskazanych przez asesorów jako
szczególnie interesujących (np. Lessons learned, omówienie stosowanych
technik i narzędzi, rozwiązywanie określonych problemów itp.).

Raport w certyfikacji B dotyczy jednego projektu, natomiast
dla poziomu A powinien opisywać portfel projektów lub program lub inne wybrane
zagadnienia z praktyki kandydata (np. organizację wszystkich projektów w jego
firmie).

Zwykle wstępna wersja raportu jest przedstawiana asesorom
pod dyskusję (sugestie rozszerzeń, czy uzupełnień
w określonych kwestiach, wskazanie błędów itp.). Uwagi mogą być
przekazywane pisemnie lub podczas spotkań osobistych z kandydatem.

Uzyskana w ten sposób wersja końcowa jest recenzowana przez
asesorów, zaś kandydat jest zapraszany na ostateczną rozmowę.

Wywiad certyfikacyjny – poziom B

Wywiad certyfikacyjny na poziom B może odbywać się
z udziałem dodatkowych asesorów (oprócz asesora wiodącego). Rozmowa oczywiście
dotyczy zagadnień ściśle praktycznych i ma na celu upewnienie się co do
osobistego przygotowania raportu, jak też uzyskania od kandydata dodatkowych
informacji potwierdzających posiadane doświadczenie praktyczne. Znaczenie
certyfikatu B jest przecież duże: potwierdza on, iż jego posiadacz może z
powodzeniem prowadzić samodzielnie złożone projekty. Wśród typowych
zagadnień omawianych w wywiadzie są: doświadczenia wyniesione przez kandydata
z projektu, stosowane techniki i narzędzia oraz ocena ich przydatności, zalety
i wady istniejących uwarunkowań organizacyjnych (np. struktury firmy
wykonawczej) i przyjętej struktury organizacyjnej, przykłady rozwiązywania
problemów.

Wywiad kończy zakomunikowanie kandydatowi końcowej oceny
uzgodnionej przez asesorów.

Źródła wiedzy weryfikowanej w procesie certyfikacji

Jak opisano powyżej, certyfikat poziomu najniższego (D)
potwierdza wyłącznie posiadanie odpowiedniego zakresu wiedzy o zarządzaniu
projektami. Pozostałe certyfikaty zaświadczają, iż oprócz wiedzy kandydat
posiada praktyczną umiejętność jej stosowania, oraz że wykazał się
odpowiednią praktyką w pracy projektowej.

Zakłada się, iż praktycy znają i stosują standardy,
metody, techniki i narzędzia typowe dla zarządzania projektami
w danej dziedzinie. Oczywiście znaczenie poszczególnych zagadnień jest inne w
różnych dziedzinach, np. harmonogramowanie czy zarządzanie dużymi zespołami
w budownictwie, liczne i ważne kontakty z użytkownikami
w informatyce itp. Niemniej jednak oczekuje się, iż każdy praktyk zarządzania
projektami stosuje odpowiedni zestaw technik i narzędzi, rozumie i stosuje pojęcia,
przestrzega standardów itp.

Osoby niepewne zakresu swojej wiedzy, uzyskują niezły
przegląd obszarów w ramach zarządzania projektami poprzez analizę arkusza
samooceny, wymieniającego kilkadziesiąt zagadnień szczegółowych. Jego wypełnianie
odbywać się powinno w oparciu o taksonomię. Oba te dokumenty znajdują się w
Wytycznych Kompetencji (IPMA ICB).

W odróżnieniu od innych organizacji certyfikujących, IPMA
nie zaleca żadnych konkretnych podręczników zapewniających nabycie
potrzebnej wiedzy. Można korzystać z dowolnych książek uznanych w danej
dziedzinie jako dobre, przede wszystkim zaś warto skorzystać z kursów
prowadzonych przez dobre firmy edukacyjne. Obecnie IPMA nie tworzy sieci
akredytowanych centrów szkoleniowych, dlatego też nikt nie może ogłaszać się,
iż jego szkolenie zapewnia zaliczenie egzaminu IPMA. Istnieją już w Polsce ośrodki
prowadzące kursy obejmujące większość wymaganych zagadnień, technik i narzędzi,
jednak ich zaliczenie absolutnie nie jest konieczne – równie dobrze można
odbyć szkolenia wewnętrzne w dużej korporacji czy podczas studiów (o ile
szkoła prezentuje dobry poziom). Warto też korzystać z bardzo łatwo dostępnych
pozycji książkowych (niewiele ich jest wydanych po polsku – znaczenie języka
angielskiego dla specjalistów zarządzania projektami jest fundamentalne).

Praktyka certyfikacji IPMA w Polsce

Certyfikacja IPMA w Polsce rozpoczęła się w 2002 r. od
poziomu C, później dołączono do tego poziom B. Dotychczas certyfikat C
uzyskało w Polsce 19 osób, natomiast certyfikatem B legitymuje się 6 osób (5
asesorów certyfikowanych wprost przez IPMA i 1 osoba zdająca w Polsce), zaś
certyfikat A uzyskała 1 osoba.

Wiosną 2004 SPMP planuje uruchomienie certyfikacji na najniższy
poziom D – test wiedzy o zarządzaniu projektami.

Kandydaci reprezentują najczęściej dwie dziedziny
gospodarki: informatykę i budownictwo przemysłowe, choć zdarzają się też
inne obszary. Zdecydowana większość zgłaszanych kandydatur pomyślnie
przechodzi wstępną weryfikację, jak też kolejne etapy certyfikacji. Sporym kłopotem
dla kandydatów okazuje się opracowanie raportu
z projektu (poziom B), gdyż polscy specjaliści zwykle są bardzo zapracowani i
niekoniecznie kochają pisanie opracowań. Niemniej jednak, to wymaganie jest
niepodważalne i raportu nie można zastąpić żadnym osobistym działaniem
(prezentacją, wywiadem itp.).

Wiek kandydatów jest bardzo zróżnicowany: od świeżo
upieczonych absolwentów studiów, aż do specjalistów
z kilkudziesięcioletnim stażem. Zajmowane przez nich stanowiska są również
bardzo zróżnicowane, od specjalistów dziedzinowych, poprzez kierowników
liniowych średniego szczebla, aż do szefów i właścicieli poważnych firm.
Wielu kandydatów rekrutuje się z firm zachodnich, co zwykle ułatwia
uzyskiwanie potrzebnej wiedzy (kursy wewnątrzfirmowe).

Typową prawidłowością obserwowaną w dotychczasowych
sesjach certyfikacyjnych jest, iż kandydaci młodzi o niewielkim stażu
zawodowym oceniają siebie niezwykle wysoko, zaś kandydaci o stażu bogatym, często
nabytym jeszcze przez zmianami gospodarczymi w Polsce, oceniają się w sposób
zdecydowanie zaniżony. Zapewne jest to znak czasów: starsi specjaliści zwykle
nie byli systematycznie kształceni, szczególnie teoretycznie; dlatego też nie
doceniają, iż stosowane przez nich w praktyce podejścia czy techniki pochodzą
z bogatego dorobku polskiej kultury działań gospodarczych, w których od 100
lat mamy wspaniałe osiągnięcia, również teoretyczne. I że w zarządzaniu
projektami wiedza teoretyczna jest możliwa do uzyskania poprzez przeczytanie
kilku książek, natomiast praktyczne rozumienie tej dziedziny trzeba uzyskiwać
jedynie poprzez praktykę realizowania przedsięwzięć.

Niezależnie od posiadanego dorobku, miejsca zatrudnienia czy
posiadanej wiedzy warto przyjrzeć się zasadom i kryteriom certyfikacji IPMA i
wybrać poziom odpowiedni dla siebie.

Po co te certyfikaty???

Na koniec sprawa najważniejsza: dlaczego warto poważnie myśleć
o certyfikacji. Uzasadnienie istnienia certyfikatów jest wielorakie, gdyż
korzyści odnoszą z nich różne strony:

  • Korzyści dla pracodawców:
    – uzyskanie wysokiego, standaryzowanego poziomu zarządzania
    projektami w firmie,
    – wysoki obraz poziomu firmy i jej pracowników na
    zewnątrz (m.in. w ofertach),
    – wyróżnik konkurencyjny,
    – możliwość współpracy z partnerami międzynarodowymi.
  • Korzyści dla klientów:
    – zwiększenie szans na profesjonalną realizację
    projektów,
    – ważne kryterium weryfikacji oferentów do poważnych
    przedsięwzięć.
  • Dla społeczeństwa:
    – szersza wiedza o zarządzaniu przedsięwzięciami,
    do stosowania we wszystkich dziedzinach działań zbiorowych,
    – stworzenie standardów w ważnej dziedzinie,
    – wyższe zaufanie do realizowanych przedsięwzięć,
    większe szanse na sukces.
  • Korzyści dla kierowników projektów:
    – rozszerzanie wiedzy, doświadczenia i podejścia,
    uzupełnienie wykształcenia,
    – poprawienie jakości swojego zarządzania
    projektami, lepsze prowadzenie projektów,
  • BARDZO WAŻNE KRYTERIUM SELEKCJI ŻYCIORYSÓW,
  • MIĘDZYNARODOWE POŚWIADCZENIE POSIADANYCH
    KWALIFIKACJI – często obowiązkowe wymaganie przy poważnych projektach.

Na zakończenie:

Obszerne informacje o certyfikacji IPMA znajdują się na
stronie www.spmp.org.pl.

Jerzy Szych jest członkiem SPMP, posiada certyfikat IPMA
poziomu B i jest jednym z polskich asesorów IPMA.